Geschiedenis
Turf voor Vlieland
In september 1905 liep de Luctor et Emergo van stapel
bij Barkmeijer in Sneek. Een ijzeren tjalk zonder motor, met
de zeilen als voortstuwing. Zo'n dertig jaar later kreeg het
schip van de nieuwe eigenaar de naam Zuiderzee. Ze
zeilde decennia lang met vracht over de ruime Nederlandse binnenwateren
en Hollandse rivieren. Het schip vervoerde in die tijd onder
andere hout, zand en turf. Van het zand werden bijvoorbeeld
wegen aangelegd op het voormalige eiland Wieringen, op de turf
werden de bossen op Vlieland geplant.
Houten luiken
De schipper en zijn knecht laadden de vracht via de houten
luiken in het ruim. Diezelfde luiken zijn nog steeds te zien
vanuit het dagverblijf. Achterop het schip staat het schippersverblijf,
de roef, waar rond de oorlogsjaren de schipper, zijn vrouw
en hun twee dochters woonden. In het vooronder heeft de maat
(nog steeds) zijn kooi.
Lamme arm
Tijdens de Tweede Wereldoorlog is het schip meerdere malen
beschoten en heeft het zelfs verborgen gelegen in de buurt
van Drachten. De Zuiderzee heeft jarenlang met zijschroef
("Lamme Arm") gevaren, als hulpmotor (naast de zeilen)
voor manoeuvres. Tientallen jaren voer het schip vracht op
de motor, totdat een liefhebber het schip kocht en het weer
tuigde als zeilschip.
Oude routes nieuwe ‘lading’
Met een iets hogere mast en een groter zeiloppervlak zeilt
het schip nu haar oude routes met een nieuwe "lading":
gasten. De kleuren van het schip zijn nog origineel, evenals
de roef en de houten luiken; benedendeks is het schip verbouwd
tot een gezellig gastenverblijf met verwarming en warm water.
|
Passagiers: 18 nacht 34 dag 
